Po przeprowadzonych badaniach (audiometria tonalna, UCL) uzyskujemy audiogram informujący o poziomie słyszenia (ewentualnie o niedosłuchu) jak i dynamice słyszenia. Sam przebieg krzywych na przewodnictwo powietrzne i kostne informuje o rodzaju ubytku (odbiorczy/ mieszany/ przewodzeniowy). W momencie stwierdzenia niedosłuchu przewodzeniowego (m.in. rezerwa ślimakowa) pacjent jest kierowany do laryngologa na dalszą diagnostykę. Bardzo ważnym badaniem na pierwszym spotkaniu jest audiometria mowy umożliwiająca procentową weryfikację jej zrozumienia. Na podstawie tychże badań dobiera się propozycje aparatów słuchowych spełniające kryteria odnośnie: wzmocnienia, potrzeb pacjenta (sytuacje akustyczne), preferencji (dyskrecja/ sprawność manualna), ceny.