Są wykonywane w celu określenia progu słuchu u dzieci, osób nieprzytomnych, niewspółpracujących oraz jako potwierdzenie progu słyszalności uzyskanego podczas badań subiektywnych. Pomagają w określeniu miejsca uszkodzenia (ślimak, nerw słuchowy, pień mózgu, ośrodki podkorowe, kora mózgowa) i ocenie centralnych procesów przetwarzania bodźców dźwiękowych. Są również przeprowadzane podczas zabiegów wszczepu implantu ślimakowego, neurochirurgicznych, a także do sprawdzenia głębokości znieczulenia ogólnego. Najczęściej z badań obiektywnych w diagnostyce klinicznej wykonuje się badanie potencjałów z pnia mózgu ABR, otoemisję akustyczną oraz audiometrię impedancyjną.

ABR

  • do tego badania są używane trzy elektrody: jedna przyklejana na wyrostku sutkowatym ucha badanego, druga na wyrostku ucha przeciwnego, trzecia na czole oraz słuchawki, przez które podawany jest dźwięk;
  • wskazanym jest, aby pacjent się nie poruszał (dzieciom podawane są środki nasenne);
  • uzyskany wynik badania to tzw. szereg natężeniowy, który pokazuje natężenie i czas pojawienia się fali V jako odpowiedzi na bodziec, pochodzącej z pnia mózgu;
  • można wyznaczyć cały próg słyszalności, jednak najczęściej stosuje się trzaski do oceny średniego progu i krótkie tony do oceny 500 i 1000 Hz, błąd pomiaru jest rzędu 10 dB.

Otoemisja akustyczna OAE

SPONTANICZNA SEOAE

  • w narządzie słuchu generowane są sygnały o niskim poziomie głośności bez stymulacji bodźcem zewnętrznym;
  • występuje u 80% zdrowych otologicznie;
  • zwykle rejestrowane SEOAE mają częstotliwości z zakresu od 1 do 3 kHz.

WYWOŁANA TRZASKIEM TEAOE

  • bodźcem jest ciąg trzasków o czasie trwania 0,3 ms; w czasie 1 sekundy podawanych jest ok. 30-60 trzasków;
  • sygnał „zwrotny” pojawia się ok. 4ms od włączenia bodźca testowego, zanika ok. 20 ms, sygnały te charakteryzują się dużą powtarzalnością;
  • obniżony poziom TEOAE może być efektem uszkodzeń ucha wewnętrznego.

PRODUKT ZNIEKSZTAŁCEŃ NIELINIOWYCH ŚLIMAKA DPOAE

  • ucho jest pobudzone tonami o dwóch różnych częstotliwościach, w wyniku takiego pobudzenia, ucho generuje ton o innej częstotliwości i ma on największą amplitudę;
  • wyniki mogą przyjmować dwie formy: zależność poziomu wygenerowanego tonu DPOAE lub jego amplitudy od częstotliwości jednego z tonów badawczych;
  • brak zarejestrowanej otoemisji DPOAE może świadczyć o ubytku słuchu przekraczającym 40 dB HL.

 

Audiometria impedancyjna

Audiometria impedancyjna pozwala na uzyskanie cennych informacji o stanie czynnościowym ucha środkowego. Warunkiem oceny jest wykonanie:

a) tympanometrii

b) oceny akustycznej odruchu strzemiączkowego.

Aby prawidłowo wykonać badanie, musi być zachowana ciągłość błony bębenkowej oraz szczelne zamknięcie przewodu słuchowego zewnętrznego sondą pomiarową.

Tympanometria: jest badaniem, w którym wyznacza się zmianę podatności błony bębenkowej w zależności od zmian ciśnienia powietrza znajdującego się w uszczelnionym zamkniętym przewodzie słuchowym zewnętrznym. Na to, jaka część dochodzącej energii akustycznej zostanie zaabsorbowana i przekazana dalej wpływa podatność błony bębenkowej, natomiast wysokość szczytu tympanogramu mówi o maksymalnej podatności błony bębenkowej osiąganej podczas wyrównania ciśnień po obu stronach błony.

Prawidłowe wartości ciśnienia, przy których osiągnięto szczyt tympanogramu u dorosłych mieszczą się w zakresie -100 do +100 daPa, u niemowląt -200 do +100 daPa. Zmiany podatności błony bębenkowej rejestrowane są automatycznie na wykresie, dzięki czemu uzyskuje się tzw. krzywe tympanometryczne.

Krzywe te w audiologii klasyfikuje się według trzech podstawowych typów:

Typ "A" - charakteryzuje się zaznaczeniem maksymalnego wychylenia krzywej w okolicy „0” ciśnienia akustycznego. Oznacza prawidłową czynność trąbki słuchowej, występuje przy prawidłowym słuchu i niedosłuchach odbiorczych.

Typ "B"- jest to krzywa płaska, bez wyraźnie zaznaczonej wartości maksymalnej. Występuje przy wydzielniczym i/lub przewlekłym zapaleniu ucha środkowego, zamkniętym przewodzie słuchowym zewnętrznym (ciałem obcym, woskowiną), perforacji błony bębenkowej, przeroście migdałka. Może być również wynikiem błędnie wykonanego pomiaru.

Typ "C" - maksymalne wychylenie uzyskanej krzywej jest przesunięte w kierunku ujemnych wartości ciśnienia. Występuje podczas dysfunkcji trąbki słuchowej.

Dodatkowo czasami spotkać można tympanogramy typu A ze znacznie obniżonym lub podwyższonym maksimum wychylenia. Są to:

Typ „A s ” – może oznaczać normę, małą ruchomość kosteczek, wydzielnicze zapalenie UŚ lub zmiany otosklerotyczne w uchu środkowym.

Typ„A D ” – występuje, gdy jest zwiększona ruchomość kosteczek, rozerwany łańcuch kosteczek lub na błonie bębenkowej są widoczne blizny.

tympanogram

Akustyczny odruch strzemiączkowy to odruchowy skurcz mięśni wewnątrzusznych: mięśnia napinacza błony bębenkowej unerwionego przez gałązkę nerwu trójdzielnego i mięśnia strzemiączkowego unerwionego przez gałązkę nerwu twarzowego, który prowadzi do usztywnienia łańcucha kosteczek, powodując wzrost impedancji. Odruch ten uzyskujemy podając duże poziomy natężenia dźwięku wprowadzanego sondą do ucha zewnętrznego.

W badaniu jako bodźca używa się tonu przerywanego o częstotliwości w zakresie od 500 do 4000 Hz. Przyjmuje się, że odruch strzemiączkowy występuje przy prawidłowym słuchu w granicach 70- 90 dB powyżej progu uzyskanego w audiometrii tonalnej.

Audiometria impedancyjna ma zastosowanie kliniczne:

  • w diagnostyce chorób ucha środkowego (otoskleroza, stan zapalny ucha środkowego, dysfunkcja trąbki
  • słuchowej),
  • w lokalizacji uszkodzenia narządu słuchu,
  • w rozpoznawaniu głuchot nieorganicznych,
  • w diagnostyce topograficznej uszkodzeń nerwu twarzowego.